Tijdens een familiefeest in december 2009 verliet mijn vader, inmiddels 71 jaar, vroegtijdig het restaurant waar we hadden gegeten. Bij zijn vertrek overspoelde mij een gevoel dat het fijn is dat hij er nog is maar ik hem dat eigenlijk nooit vertel. Hij opende de deur van het restaurant, keek me nog even lachend aan en verdween in de koude decembernacht. Een klein en onschuldig afscheid maar bij deze laatste blik, op die bewuste avond wist ik dat ik hem op een dag enorm zal moeten missen.

Denkend aan vroeger herinnerende ik mij een foto waarop ik samen met mijn vader meeloop in de plaatselijke carnavalsoptocht. Beide verkleed als clown en ik als kleine “zittesje sjnaak” op de schouders van mij pa. Te vermoeide benen van het gehos en gedans om nog zelf verder te kunnen lopen. Met dit beeld in gedachte heb ik het moment willen vastleggen. Het clowneske heb ik tot de verbeelding overgelaten en is niet relevant voor de emotie.

Een jongetje dat ondanks het gevaar, zijn vader onbezorgd vertrouwd. Dat het gaat om een vaderfiguur is duidelijk herkenbaar aan het feit dat een moeder haar kind nooit op deze wijze zou dragen. De handen van zowel het vaderfiguur als ook dat van het kind zijn bewust geopend en het kind kijkt neer op het hoofd. Dit staat symbool voor het spelelement, de onschuld en het vertrouwen.

Dat er ooit een dag zal aanbreken dat ik mijn vader zal moeten missen geldt natuurlijk ook voor mijn moeder. Zij heeft mij als kind getroost en doet dat nu als oma bij mijn eigen dochtertje. Daarbij is er een persoonlijke reden waarom ik het beeld op deze manier heb gemaakt. Deze gebeurtenis is echter zo persoonlijk dat ik mezelf en mijn moeder niet in verlegenheid wil brengen door dit zomaar op internet te plaatsen. Ik wil echter benadrukken dat het niet gaat om een schande en er geen gevolgen zijn voortgevloeid uit deze gebeurtenis.

Een kind dat geborgenheid en troost zoekt bij de moeder. Het hoofd rustend op de schouder en de omhelzing staan symbool voor vertrouwen. Het kind kijkt weg van de realiteit.

Negatieve aandacht, gedachtes, uitspraken over Moslims, Koran, Marokkanen en Turken, ……..normen en waarden, respect, integratie, hoofddoekjes……………. Ook Moslims willen alleen maar gelukkig zijn en in vrijheid kunnen leven. Er zijn zoveel mensen binnen de Nederlandse Moslimgemeenschap die zich inzetten om een brug te slaan tussen de verschillende culturen en dagelijks geconfronteerd worden met uiteenlopende vooroordelen. Mensen die ondanks tegenslagen er van overtuigd zijn dat er een dag zal aanbreken dat we vreedzaam naast elkaar zullen leven. Speciaal voor deze mensen, een symbolische erkenning om waardering te betuigen. Uiteindelijk zal de natuur dit stalen sculptuur verorberen door erosie en blijft er niets over dan bruine stof. Op die dag, liever nog eerder, zal er niemand meer spreken over wij en zij maar over de buurman, een vriend, collega, ….. gewoon over mensen…..

De stalen plaat symboliseert een bladzijde uit de Koran met daarop een voorganger die vol overtuiging de Koran verkondigd. De hoek van de bladzijde is aan één kant gekruld en aan de punt hangt een ketting verankerd in de aarde. Dit symboliseert dat de Moslimgemeenschap verankerd is in onze samenleving. De drie Moslims bidden dat we allemaal, in ieder geval in dit leven, harmonieus mogen samenleven. De vertaling van de Arabische teksten wordt bewust niet vermeld. Het is aan de Moslims deze uit te leggen aan de niet-moslims die op hun beurt om de betekenis kunnen vragen.